Als de wind maar draait

Stel je voor: je staat op het dek van een van de vele cruiseschepen in het Caribisch gebied, met de arm van je kersverse echtgenoot om je middel. In de verte doemen de Cayman Islands op. Of de Kaaimaneilanden, zo je wilt.

Ik schrijf hier een boek
Je bent er nooit eerder geweest, maar in je verbeelding hebben jullie al eindeloos gedoken, gesnorkeld in het azuurblauwe water met stingrays en schildpadden, een taxfree horloge gekocht van dat ene, onbetaalbare merk, of een céviche van lokaal gevangen wahoo-vis verorberd, uiteraard met jullie voetjes in het zand en een lekker glas wijn in de hand. Laat ik eerlijk zijn, hiermee heb ik ook wel in een keer alles genoemd wat er te doen is op dit eiland. Oh ja, voor het gemak vergeet ik natuurlijk dat je er geen belasting hoeft te betalen en je geld er uitstekend kunt stallen. Of ik dat zelf ook doe? Nee, ik schrijf hier een boek, De violist en de waarheid achter de verdwijning van Lena Miller. Maar dat is weer een ander onderwerp.

Berg op het eiland
Terug naar dat dek. Het azuurblauwe water lonkt en een briesje bolt je zomerjurkje op. Wat je waarschijnlijk in de reisgidsjes over het hoofd hebt gezien, is dat er zelfs een berg op het eiland is. Je stoot je man aan en wijst. Hij heeft het gidsje goed bestudeerd en weet zeker dat de auteurs niet over een berg reppen, maar het lijkt leuk om te verkennen. Jullie horen het anker plonsen. Je krijgt kriebels in je buik. Je echtgenoot herhaalt nog eens plagend dat je blij moet zijn dat hij niet naar je heeft geluisterd. In plaats van drie dagen mogen jullie zeven dagen op dit honeymoon eiland vertoeven. Je beloont hem dankbaar met een innige kus.

Georgetown
Nog even en je zet je eerste voet aan wal in de haven van Georgetown, het hoofddorp. Een stad kun je het echt niet noemen. Dan ineens kijk je je echtgenoot aan en vraagt: Zeg, heb je er eentje gelaten? Waarop hij verbaasd reageert: Maar schatje, zoiets doe ik toch nooit? Je vergeeft hem. Je huwelijksreis kan niet stuk. Je huwelijk op dat moment ook (nog) niet. Ook niet door iets menselijks wat ons niet vreemd is. Maar als je de boot afstapt blijft die nare geur maar in je neus hangen. Sterker, hij slaat op je keel. Je wilt niet zeuren, want daarvan gaat je huwelijk kapot en je denkt aan iets anders: de welkomstcocktail in het hotel op Seven Miles Beach.

Mount Trashmore
Bij de receptie hangt nog steeds die nare geur. Je herkent wat medepassagiers van het schip, die in de rij staan om in te checken, en je merkt dat er wat onrust in de groep is ontstaan. Je vangt hier en daar wat op: Mount Trashmore. En: al tientallen jaren plaagt dit vraagstuk het eiland. En dan ineens hoor je een Belgische vrouw, die je de avond ervoor nog had zien gokken in het casino, beledigd verklaren: Allez, er is hier maar enen berg en dat is de vuilnisberg.

De kous is af, de geur niet
De kriebel in je buik heeft plaats gemaakt voor een knoop. Hoe lang blijft die geur nog hangen? vraag je in je wanhoop aan de receptionist als je aan de beurt bent om een kamer toegewezen te krijgen. De ‘Kaaiman’ met Afrikaanse voorouders leunt naar achteren en haalt zijn schouders op. Als de wind draait. En daarmee is de kous af. De geur niet. Je draait je om naar je echtgenoot. Hoeveel dagen moest jij hier zo nodig blijven?

Welkom
De receptionist overhandigt de sleutelkaart. Welcome to Cayman. Enjoy your stay.
 

 

Lees ook het korte verhaal: De vrouw uit Havana van Patricia Snel.